انتخاب مینای سالم

بهترین سن برای خرید مرغ مینا پنج تا هشت هفتگی است، در این سن پوشش خارجی پرنده کامل است و یکی از راه های تشخیص اندازه کوچک پرنده می باشد، رنگ سر در این سن زرد روشن است!
پرندگان نابالغ ساکت تر و آرام می باشند. در مینای هندی بزرگ پرندگان جوانتر ریش ندارند.
پس از اولین پرریزی جوجه ها، رنگ پرها به رنگ تیره درخشان، نرم و براق تغییر خواهد نمود.
یکی از مزایای خرید پرنده های جوان این است که آنها زودتر سخن گفتن را آغاز می کنند و امکان آموختن واژه های بیشتری را دارند!


پرنده های جوان زودتر از مسن ها با محیط اطراف خود سازگار می شوند. برخی بر این باور هستند که هرچه از سن مینا می گذرد، دور چشم ها زردتر و در این ناحیه چین و چروک های ریزتری پدیدار می گردد. در میناهای پیر، پرها می ریزد و پری جایگزین نمی شود. در عین حال یکی از راه های تشخیص مسن بودن، این است که غالب میناهای مسن، اهلی تر از جوانترها می باشد.
در هنگام انتخاب پرنده، باید به نکات زیر توجه نمود:
1- فعالیت و تحرک پرنده: جنب و جوش پرنده در قفس خود معرف خوبی در تشخیص سلامتی پرنده است. البته لازم به ذکر است که برای انجام این منظور باید پرنده را از فاصله نسبتا" دور مشاهده نمود. پرنده سالم نسبت به هر حرکتی کنجکاو است و با بالا بردن سر و نگاه کردن به اطراف هوشیاری خود را نشان می دهد.از انتخاب پرنده های افسرده، بی حال و بی تحرک پرهیز نمایید. چرا که این موارد از نشانه های ویژه بیماری هاست!
2- چشم ها: باید براق و پاک باشد و نباید هیچ گونه آثاری از کدورت، خونریزی و التهاب در ناحیه چشم مشاهده گردد.
3- بال و پر : باید براق، درخشان و به دور از هرگونه ژولیدگی، کم پشتی، کچلی مطلق ( در ناحیه ای از بدن) و آلودگی به فضولات باشد. یکی از بهترین راه های تشخیص سلامتی پرنده وضعیت پوشش خارجی( پرها، پوست، پوشش منقار و فلس پا) می باشد. بال ها نباید از بدن آویزان باشدو آثاری از تورم ، شکستگی، خونریزی را نشان دهند. رنگ و شمایل پر در سنین پایین تیره و مات است و پوست غبغب زرد کمرنگ است که با گذشت زمان پر رنگ تر می شود.
4- پا، انگشت و ناخن : پرنده سالم باید دارای چهار انگشت باشد که سه انگشت به سمت جلو کشیده شده است و یک انگشت دیگر در پشت پا قرار دارد. به وضعیت قرار گیری انگشت ها دقت نمایید. نباید آثاری از انحراف، قطع شدگی، لنگش، خونریزی، ترشحات چرکی، تورم و پوسته پوسته شدن داشته باشد. همین موارد در مورد پا نیز صادق است. ناخن ها باید کشیده و نوک تیز باشد و نوک آنها به سمت پایین باشد. نباید آثاری از انحراف به سمت بالا، پیچ خوردگی، خونریزی و پودری شدن در آنها دیده شود.
در اسارت، منقار و ناخن مینا به رشد خود ادامه می دهد و برخلاف شرایط موجود در طبیعت سایش کمتری در ناخن وجود دارد. تا حدودی استفاده از چوب های سفت وسخت می تواند در حل این مشکل کمک کند. اما علاوه بر این باید هرچند ماه یکبار منقار و نوک پرنده را اصلاح نمود. در پرندگانی که منقارشان به طور مرتب اصلاح نمی شود، رشد بیش از حد منقار یکی از مشکلات شایع است. دلیل این وضعیت می تواند تغذیه ای یا ایراد در نحوه اصلاح باشد. رشد بیش از حد منقار می تواند منجر به اخلال در خودآرایی پرنده گردد.


5- منقار : باید براق، صاف و یکدست باشد. نباید آثاری از پوسته پوسته شدن،انحراف به طرفین، پیچ خوردگی، درازی بیش از حد، خونریزی و پودری شدن در آن مشاهده گردد.
6- سوراخ بینی: باید گشاد، شفاف، متقارن، هم اندازه، تمیز و بدون آثاری از انسداد، تورم و ترشحات آبکی تا چرکی باشد.
7- مخرج: باید تمیز و خشک باشد و بدون هیچگونه آثاری از تجمع مدفوع، پوسته پوسته شدن، خونریزی، بر آمدگی و التهاب در آن ناحیه باشد.
8- عضلات سینه: باید فربه و عضلانی باشد. نباید آثاری از تورم نامتقارن و تحلیل رفتگی در عضلات سینه وجود داشته باشد. حضور نشانه بالینی آخر به مفهموم ابتلای پرنده به یک بیماری مزمن است.
9- مدفوع: مدفوع پرنده نباید آثتری از خونریزی، ترشحات چرکی، مخاطات روده، بوی تعفن و یا رنگ سیاه داشته باشد. در عین حال عدم وجود مدفوع در کف قفس خود می تواند ناشی از بروز مشکلات داخلی و برخی بیماری ها باشد.
تالیف و ترجمه: دکتر محسن نوری – دکتر علی ملک شاهی

متشکرم دکتر جان

عالی بود

ممنون
خیلی عالی بود

بسيار عالي ممنون